8.5.12

151. (Plena confianza + pequenos detalles)

Si, é a primeira vez que o título non fica nun mero numero seguido dun punto. Si, tamén é a primeira vez que me decanto pola nosa lingua, pola miña lingua. Sobre todo, pola túa lingua. Porque non tes outra e porque esto hoxe é, exclusivamente, para ti.

Como na maioría dos discursos cinematográficos, neses nos que un opta por tirar cos pequenos cartonciños, que tanto tempo implican, para liberarse e dicir o que se lle antolla no momento, eu debo admitir que tamén tiña o meu listo para hoxe. Para ser sincera, direi que levaba moito tempo con el redactado, gardándoo para a ocasión perfecta mais, fai un par de noites que, caín na conta de que non me serviría de nada mencionar o xa escrito. Seguramente, o que me empuxou a tomar esta decisión, a “tirar cos cartonciños hollywoodienses” foi ter a certeza de que nunca vas chegar a ler isto. Así, de forma egoísta, eu podo facelo todo máis simple e máis directo.

Hoxe, cúmplense tres anos e sei que é unha auténtica tolería. Pareime a pensalo, a pasada madrugada. É demasiado tempo pero, queira ou non, é o tempo real que tardei en aceptalo. Xa se sabe: uns aprenden antes, a outros cóstalles máis... pero ó final todos acaban descubrindo o mesmo: o desenlace. Agora, xa non só penso niso senón que tamén deixo un oco para analizar que, dentro dunhas cinco horas, cumpriránse trinta e seis meses dende o comezo. Daquela noite pendente do teléfono. Da sorpresa matinal, totalmente increíble. Da choiva, da reivindicación polo uso de transporte público que acabou nunha viaxe en vehículo particular. Das cenas inesperadas, as sorpresas inútiles, da consecución de sorisos no medio de representacións teatrais. Das insistencias por compartir noites de estudio e das túas gafas de sol.

Podería seguir, pois no título deste número 152 xa quedou ben claro que, de entre todas as cousas que podes ser, unha delas é constituír un conxunto de pequenos detalles pero non é o momento nin o lugar de poñerse a enumerar. Non ven a conto botar a ancla pola borda coa finalidade de quedarse quieto nun lugar que xa temos demasiado visto. O obxectivo era recordar, moi por riba, que existíu. Que foi de verdade. E darlle a noraboa ó tempo, unha vez máis, pois el sempre é o que acaba gañando este tipo de partidas.

Chegados a este punto, direi que si, que son pésima escribindo finais. Nunca se me deron ben, do mesmo xeito que son incapaz de debuxar caras, e é por este motivo polo que non o vou intentar tampouco esta vez. Ademais, sabemos que isto non é un final, pois o tempo anota victorias no seu marcador pero sabe que nós non utilizamos os puntos finais nas redaccións. Isto ten un significado máis breve: o peche dun capítulo para ser quen de continuar co seguinte. O libro segue adiante.

Hai moitas cousas que cambiaron, hai moitas outras que de seguro cambiarán e, ainda así, son maioría as que sempre permanecerán iguais, durante moitos máis anos ca estes tres. Nunca cheguei a clarificarche o contido, o motivo e a explicación daquel silencio encriptado polo cal, día e noite, ti, a almofada e eu pelexamos. Daquela vez dixérache que non estabas aínda en disposición de sabelo e que, canto máis insistiras, máis tardaría en informarche. Si, sempre fostes coma un neno pequeno. Pois ben, hei de admitir que levas moitas semanas xa sen queixarte; sen abrir outra vez a ronda de disputas; sen insistir pero non, non por eso cho vou descubrir tampouco neste intre.

O único que me gustaría que soubeses, o único co que me gustaría que te quedaras de todo isto é con que, pese a que non cho podo decir xa na calidade que ti e ela volo decides a día de hoxe... quéroche. Quéroche, e moito.

No hay comentarios:

Publicar un comentario